Calorieën verbranden, vet verbranden.Gewicht verliezen in no time. Wie wil dat niet? Zoek maar eens met vet verbranden op Google. In no time 100.000 hits.
Hiervoor geldt: Voorkom dat de calorieën binnenkomen. Weersta de verleiding van de fastfood.
Hoe deze verleiding te weerstaan? Heel simpel: verbrand het vet en de calorieën op je bord!
En dat is wat fotograag Henry Hargreaves deed. met deze mooie foto''s tot gevolg. En als je jezlef afvraagt hoe het kan dat sommig eten er niet verbrand uitziet? Dat is omdat het vet uit het eten aan het verbranden is!
Het is blijkbaar niet bedoeld als een anti fastfood campagne maar echt pro is het ook niet.
Dit jaar was ik net als andere jaren op de Coolsingel voor de marathon van Rotterdam. Verschil met voorgaande jaren? Anderhalf tot twee uur eerder en achter het hek in plaats van als loper op de weg. Daarmee dus in de gelegenheid om een paar plaatjes te schieten van de top 3. Helaas Koen net gemist.
De Ethiopier Adhane
De nummer 2: Geleke
Vooraf misschien de favoriet en nu nummer 3: de Keniaan Mosop
Pas als je plas bij het zeiken ophoopt, is het koud. (Inuit-gezegde)
Deze zin wordt aangehaald bij de inleiding op een verslag van de Polar Circle Marathon in de Belgische krant de standaard. Het is een mooi verslag over deze bijzondere marathon in Groenland! onderstaand de integrale tekst van het artikel dat je ook terug kan vinden op de site van de standaard. Scrol door naar beneden voor een impressie op YouTube zoals die staat op de site van PCM.
Hardlopen in de diepvriezer De coolste marathon van de wereld Het mystieke genot van de sportieve zelfkastijding drijft sommige mensen ver, heel ver. Wie deelneemt aan de Polar Circle Marathon in het westen van Groenland, wacht een helse inspanning. Maar dan wel in een van de mooiste decors ter wereld. Pas als je plas bij het zeiken ophoopt, is het koud. (Inuit-gezegde)
Pijn en/of lijden Het is halftien als 57 marathonlopers en 11 halvemarathonlopers zich bij volle maan klaarmaken voor de Polar Circle Marathon. Berekoud is het niet: de thermometer staat op een comfortabele min zeven. De mannen besproeien vrijelijk de toendra langs de grintpiste. De vrouwen moeten een eind van de weg af op zoek naar een rots om achter te hurken, want in dit land is nergens een boom te bespeuren. Iedereen is gespannen.
Er wordt gezegd dat een marathon lopen klein bier is. Dat vooral de voorbereiding een zware klus is. Dat is ook zo. Alleen: als je die marathon op de poolcirkel loopt, dan brengt dat extra kopzorgen mee: hoeveel lagen kleding trek je aan, hoe raak je heelhuids over de ijskap die ligt te wachten, hoe verteer je de rest van het terrein, met al die hellingen en keien, waar laat je je warme spullen achter zonder dat je het iets verderop ineens ijskoud krijg?
In de verwarmde bus bij de start is het gros van de deelnemers daarom diep in gedachten verzonken: iedereen is bezig met het eigen strijdplan. En toch jeukt het al: we hebben allemaal een lange reis naar Kopenhagen achter de rug, gevolgd door een vier duur durende vlucht naar Kangerlussuaq en twee dagen ‘aanloop', waaronder een verkenning van het parcours. Het is goed geweest. Het land nodigt in al zijn uitgestrektheid tot looppas uit. Nu. De meesten van ons snakken naar de 42,195 kilometer die liggen te wachten.
Afgesloten zijn in een wondere wereld, dat weegt op tegen de pijn die onvermijdelijk komen zal vanaf kilometer 35. Of zoals de schrijver en marathonloper Haruki Murakami zegt: pijn is onvermijdelijk, lijden een optie. Of het alleen maar pijn wordt, of ook lijden, valt af te wachten. Met een marathon weet je nooit. (dehardloper: zie een van mijn eerdere posts)
We staan klaar voor het startschot. Dat verlost ons, om twintig voor tien, van alle besognes. We lopen de eerste kilometers gezwind richting ijskap. Dat het bergop gaat, deert niet. Het warmt de spieren op. Er is geen wolk aan de hemel, de maan draait al enkele dagen rondjes aan het firmament en weigert onder te gaan. De talrijke plassen en meren liggen er stil bevroren bij en de dag belooft helder te worden. Wat is dit mooi, o zo mooi: een winterochtend van 's ochtends tot 's avonds met een lage, stralende zon. Op de ijskap lopen we met spikes. Het is er verraderlijk glad, maar zo anders, zo veel betoverender dan wat een polderlander meestal ziet.
De piste heeft een geschiedenis. In opdracht van Volkswagen werd van Kangerlussuaq een weg gebaand over het grint naar de ijskap die tachtig procent van Groenland bedekt en die in het binnenland meer dan drie kilometer dik is. De weg moest het stadje verbinden met een wintertestcentrum voor de Golf en consorten. De piste verderop, op de ijskap, is al lang door het schuivende ijs vernield, maar de grintpiste ligt er nog en het is dus dankzij de Duitsers dat we onze marathon kunnen lopen. Maar niet alleen de Duitsers hebben hier geschiedenis geschreven. Van 1941 tot 1992 waren de Amerikanen aanwezig in Kangerlussuaq, dat toen Bluie West Eight heette.
Kangerlussuaq is niet meer dan een buitenproportionele landingsbaan, met enkele gebouwen en installaties schijnbaar willekeurig eromheen gestrooid. Bij aankomst in de luchthaven valt de koperen plaque op die de Berlijners aan dit oord hebben geschonken. Kangerlussuaq was namelijk een tussenstop voor de goederen die tijdens de Russische blokkade van ‘48 en ‘49 vanuit Amerika naar hun omsingelde stad werden gevlogen. De Amerikanen hadden de drie km lange en zestig meter brede strip ook al tijdens de Tweede Wereldoorlog gebruikt als tussenstop, om Groot-Brittannië te bevoorraden met oorlogstuig. Later was er nog frivoler gezelschap, want ook de Concorde hield hier graag halt op weg naar New York. In het plaatselijke museum prijken foto's van onder meer een breed lachende Brigitte Bardot.
Marathonvolk Die rijke geschiedenis maakt deze marathon alleen maar mooier. Hier treedt een bont gezelschap aan: Groenlanders, Denen, Oostenrijkers, Nederlanders, Zuid-Afrikanen, Spanjaarden, Italianen, Fransen, Britten, één Schotse, één Welshman en één Russische Engelsman, Australiërs, een Tsjech, Ieren, Amerikanen, Canadezen, een Mexicaan, een Argentijn, een Duitser én een Belg. Ik teken met verbazing de verhalen op van sommige deelnemers die bezeten zijn door marathons en ultralopen. Ik hoor voor het eerst van de UTMB, de Ultra Trail de Mont Blanc: 166 km door het Mont Blancmassief. Een al even grote uitdaging als de MdS, de Marathon des Sables, waarmee de televisiemaker Tom Waes wereldberoemd in Vlaanderen is geworden.
En daarnaast heb je dus ook deze PCM, de Polar Circle Marathon. Iedereen is uitgelaten over het parcours, dat meandert tussen ijstongen, bevroren meren en bruin, stevig land. In zulk landschap voelt de loper zich thuis, met zichzelf, tegen zichzelf en voor zichzelf. En vooral heel klein. Zelden zo onder de indruk geweest van Moeder Planeet, zo vatten de meesten na afloop hun indrukken samen, waarna ze twee broodjes en twee biertjes tot zich nemen om de inspanning te verteren. Lopers zijn simpele lui, tevreden met de basics: inspanning, eten, drinken. De woorden komen achteraf, na nog eens twee biertjes.
Bijna iedereen komt goed aan. Zonder doffe ellende in de ogen, de knieën en de voeten, op enkele uitzonderingen na, natuurlijk, zoals een Ierse veertiger, die zijn jonge vriendin per se wou overtuigen van zijn fysieke kunnen, maar er na bijna zes uur lopen even slecht aan toe is als de economie van zijn land.
Ik eindig als eerste Belg. Uiteraard. Ik ben de enige Belg, de tweede die ooit aan de PCM heeft deelgenomen. Ik heb vier uur genoten en een half uur moeten doorbijten. Zonder lijden, deze keer. De mooiste, maar ook de traagste van de vijf marathons die ik al heb gelopen.
Huskygehuil We verschillen niet van de Inuit, we zijn tenslotte allemaal mensen of Inuit. In de donkerste bar van Ilulissat, op zo'n drie kwartier vliegen ten noorden van Kangerlussuaq, wordt de discipline van het comazuipen met verve beoefend. Toffe peren, trouwens, zolang ze bij bewustzijn zijn. De toestand lijkt er verdacht veel op sommige van de buurtcafés in mijn stad. Het alcoholisme onder de Inuit was een bijzonder groot probleem, maar dankzij de zeer strikte wetten is de situatie intussen enigszins onder controle. In de warenhuizen van Ilulissat kun je op weekdagen na zes uur 's avonds geen bier meer kopen, ook al blijven ze tot negen uur open. Op zaterdag is het zelfs na één uur 's middags al afgelopen met de verkoop van alcohol.
Het drankmisbruik mag dan al ingeperkt zijn, zelfmoord onder jongeren is een ander levensgroot probleem. Groenland is dan ook geen gewone plek. De dorpen en stadjes hebben letterlijk geen enkele uitweg voor de jeugd. Verder dan het lokale vliegveldje loopt de weg niet, en vliegen is te duur voor de jeugd, en dus hebben jongeren het gevoel compleet vast te zitten. Dat is één uitleg, maar eigenlijk weet niemand met zekerheid hoe het komt dat Groenland bovenaan prijkt in alle zelfmoordlijsten. Ook de grafdelvers van de gemeenten houden rekening met de zelfmoordstatistieken als ze eind oktober moeten beslissen hoeveel extra putten ze zullen graven delven voor het aantal te verwachten winterdoden. Al moet gezegd dat de meeste zelfmoorden in de zomer gebeuren. Maar vanaf november krijg je geen gat meer gedolven in de Groenlandse permafrost.
Eén zaak is zeker, de doden zullen mooi liggen, met uitzicht op de vis- en jachtgronden, zo wil de traditie het, en het geloof in wedergeboorte. Het sjamanisme mag dan wel verkerstend zijn, de Inuit geloven nog in talisman en geesten, en ze lopen storm voor de mis, die duizend keer Afrikaanser is dan de gereformeerde leeglopende Deense kerk.
Als de visfabriek van Groenlands op twee na grootste nederzetting de sirene aanzet voor de middagpauze, spitsen de sledehonden de oren. Op bevel van de overheid hokken ze samen in het hondengetto. Daar zitten ze aan de ketting zodra ze vijf maanden oud zijn. Een husky die niet aan de ketting hangt, wordt door de hondenmeester met de kogel neergelegd. Zo dicteert de wet het. En als de sirene huilt, geven ook de husky's collectief het beste van zichzelf, minutenlang. Ze zijn met 3.500, net minder dan het aantal mensen. Wat is hun huilen groots, de koppen in de lucht gestoken, terwijl sneeuwvlokken de vacht scheren. Ze huilen van verlangen naar de slede, want dan kunnen ze eindelijk met hun sterke poten stampen in de sneeuw.
Gletsjerpracht In de omgeving van Ilulissat heb je nog de prachtige ijsbergen van Disko Bay, met reden Unesco-werelderfgoed sinds 2004. Ze komen van de Ilulissat-gletsjer, die met een snelheid van 20 meter per dag naar zee schuift. Jaarlijks kalft er 35 kubieke kilometer ijs af, waarmee het de actiefste gletsjer van het noordelijke halfrond is. De ijsbergen blijven in de fjord drijven omdat die onder water is afgesloten met moreneruggen, waar ze niet overheen kunnen. Het is een van de weinige plaatsen waar de immense Groenlandse ijskap zich een uitweg naar zee duwt. Het hele proces is van een schoonheid zonder weerga. Uitgestrekter, glorierijker ijs vind je niet, tenzij misschien bij de pinguïns van Antartica.
We hebben het beste van Groenland gekregen. Alleen het poollicht ontbrak. Een reden om terug te gaan, ooit, misschien in de lente, als de honden en de sleden kunnen uitrukken vooraleer Groenland echt groen kleurt.
Nu kennen we in Nederland het NK trappenlopen. Achtentwintig verdiepingen, 450 treden. Gehouden op 7 november in Enschede. In de categorie nog stoerder de beklimming van het Azrieli Center in Israel. 187 meter hoog en de loop gaat over 1144 treden en 51 verdiepingen (meer over het gebouw op wikipedia. Winnaar (op de foto) was in minder dan 8 minuten boven. Pfoe, ik had in mijn studenttijd krap twee minuten nodig voor de 16de verdieping waar ik toen woonde. En dan zijn je benen zuur! Dat dan nog meer dan 3 keer zo hoog. Alleen bij het idee krijg ik al pijnlijke benen! Meer foto's op de site van de Poolse krant Gazeta Wyborcza.
Rare Jongens, die Australiers. Als start van de zogeheten Gay and Lesbian Mardi Gras (carnaval van andersgeaarden) op de terreinen van de paardenclub Royal Randwick in Australie werd de Pink Stiletto Race voor homo's en lesbiennes gehouden. Kan me makkelijkere kleding voorstellen voor een sprintje op een paardenbaan. Doet me wel denken aan de film Priscilla Queen of the Dessert. Een aanrader. Bron HLN.BE
Gisteren ondanks verkoudheid een voorzicht rondje gelopen achter de kar. Omdat het al schemerde het hardloophesje van Fortis Bank Nederland aangedaan (zie blog van vorig week). Dat levert dan deze foto op bij terugkomst: Gelijk de foto maar geupload op de site van de actie: hardlopenverheldert.nl.
Het zal loopliefhebbers niet zijn ontgaan. Vandaag was de marathon van Amsterdam. En ik denk onder ideale omstandigheden. Lekker oktoberzonnentje, nauwelijks wind en iets boven de 10 graden.
Resultaat? Een toptijd met net iets boven de 2:06. Eh...niet door ondergetekende mocht iemand zich dat afvragen. Ondergetekende was vertrokken voor een lekker ontspannen loop en dat is gelukt. En wat nog meer is...een PR als eindresultaat. Sterker nog ik ben NET onder de 3:30 gedoken met 3:29:57. Ik zeg er gelijk bij dat de laatste kilometers heel berekenend zijn gelopen met rustig drinken bij de laatste post. Met het oog op de klok en rekenend hoe ik nog net onder de 3:30 kon uitkomen. Moest ik toch nog sprinten in het stadion om vervolgens mijn klokkie af te drukkken op 4 seconden onder de 3:30. Officeel bleef er dus 3 seconden over. Wil je mijn eindsprint bewonderen? Dat kan via deze link (even de reklame uitzitten als de countdownteller op 0 staat kom ik in rode longsleeve langszoeven).
Zie hieronder het verloop:
Toch wat het mooiste moment van de dag de thuiskomst. Beide dames die je enthousiast begroeten. De ene met mij blij om de eindtijd, de ander simpel weg omdat Pa weer thuis. De medaille werd bewonderd en de rest van de middag was dat het mooiste speelgoed! Zucht....
Afgelopen zaterdag heb ik meegelopen in de Stuwwalloop in mijn geboortedorp Oosterbeek. Deze hele mooie route begint in het sportpark Hartensteijn boven op de Stuwwal en slingert de eerste km over een fietspad bult af door de bossen op dezelfde stuwwal. Daarna is het een paar 100 meter downhill om vervolgens langs de stuwwal en de uitwaarden van Rijn de route te vervolgen. Na iets meer dan 4km begint dan het echte werk. De Stuwwal weer op! Via een mooie lange klim kom je weer boven op de bult om vervolgens de hele terugweg geen vlakke meter meer tegen te komen. Sterker nog na 7km volgt nog een keer een wat kortere maar felle klim en de laatste km is dezelfde als de eerste maar dan in tegengestelde richting en dus bult op.
Laatst met een loopband test mijn omslagpunt laten vaststellen op HR 175 en toen een HR max gehaald van 185. Tijdens de meeting constateerde de sportarts al dat ik lang in het rood kon lopen (dus met verzuring). Afgelopen zaterdag is dat bevestigd met meerdere kilometers met een hartslag van boven de 180 en een HRmax van 199. Als je de rekenformule van HRmax gebruikt (220 min leeftijd) ben ik dus nog een jonge god van 21!
Ondanks dat alles had ik nog energie over voor een hele lekkere eindsprint met een max van meer dan 20km/u! Tja, dan ben je niet meer op je best als ze dan een foto maken (inderdaad die 403 hiernaast is 'yours truly'). Binnen na 10,2km in 44:06 bruto en 43:51 netto.
De Stuwwalloop is zwaar maar heel mooi en voor een klein evenement best netjes georganiseerd. Misschien het begin van een traditie? De wegwijzer rond het 7km punt die verwijst naar drie markente punten in de route: De Italiaanse weg (de eerste lange klim), het Dunoplateau (waarover je een klein lusje maakt) en de Oude Oosterbeekse weg (de tweede pittige maar mooie klim). Voor meer plaatjes is er picasa
Vorige week een blogje over ijzeropname bij duursporters. Vandaag een artikeltje gelezen over bacterieen in een Gletsjer op antartica die precies dat doen wat de titel zegt: IJzereten. Onderstaand plaatje verklaart wat meer: Boeiender is echter het natuurverschijnsel wat dit tot gevolg heeft. Ze produceren bij dat eten IJzeroxide (roest voor de gewone man) en dat komt in een stroom aan de oppervlakte aan het eind van de Gletsjer, de Taylor Gletsjer om precies te zijn. Dit deel van de Gletsjer heet toepasselijk: Blood Fall! Beetje morbide.... Ik weet het. Het heeft niets met hardlopen te maken maar ik vond het wel een interessant weetje vooral omdat net vorige week over ijzer-eten had geschreven.....
Bij het vorige bericht wat gegoogled en zo kwam ik een artikeltje tegen over voorvoet-, midvoet- of hiellanding. Aanleiding is een onderzoek door japanse wetenschappers bij de halve marathon van Sapporro. Met een high speed camera zijn opnames gemaakt van de top lopers bij het 15km punt. Hieruit zou blijken dat drie kwart hielllanders zou zijn! Dit terwijl de algemene opvatting is dat een voorvoetlander efficienter loopt. De schrijver van deze blog stelt wat vraagtekens bij het onderzoek maar wat ik de moeite van het herhalen waard vind is zijn analyse van twee lopers tijdens een 5000m race in 1974. Beide foto's tonen Brendan Foster en Lasse Viren. Op basis van de eerste foto zou je denken dat de een een hiellander is en de tweede een midvoetlander. Kijk nu eens naar onderstaande foto:
Geeft een heel ander beeld! Wat ik ook mooi vind aan die laatste foto is hoe hoog beide heren zijn boven de baan. Voordat de voet op de grond is kan er nog een hoop gebeuren. De voet kan gestrekt worden naar een voorvoetlanding of de tenen kunnen worden opgetrokken en je hebt een hiellanding. Mijn eigen foto's bekijkend hoef ik niet af te vragen hoe ik loop: Hiellanding! Mocht je trouwens meer willen lezen over dit onderwerp? Ik heb er al vaker over geschreven.
Nu we het toch over foto's hebben...je moet voor de gein eens een steekproef van foto's bekijken van toppers en een vergelijkbaar steekproefje met recreanten. Dan eens turven hoeveel van de lopers gefotografeerd zijn op hun standbeen dan wel in zweeffase. Wat opvalt is dat toppers veel vaker in zweeffase zijn dan recreanten. Andersom geredeneerd: toppers hebben veel korter grondcontact! Viel me laatst gewoon een keer op....
Zoals in mijn vorige post was te lezen hadi k deze weekend wat familie op bezoek. Nu wil het toeval dat mijn familie in de buurt van Nijmegen woont en dus een lokale krant ontvangt die uiteraard groots uitpakt over de Zevenheuvelenloop. Bij deze de kranteartikelen die ik dan ook van het weekend kreeg. Ik heb ze ingescand als PDF's en het zijn de volgende onderwerpen:
een artikel over het onderzoek naar de warmte opbouw bij lopers (15% van de lopers heeft een lichaamstemperatuur van 40(!) graden....en het is echt niet warm in November....
Tot slot kan je ook nog de afbeelding hiernaast in PDF bewonderen om te kijken of je jezelf kan terugvinden....
De blog heeft niets met hardlopen te maken maar met alle negatieve geluiden rond het multiculturele karakter van onze samenleving een klein tegengeluid. Ikzelf ben namelijk erg blij met diversiteit omdat het de samenleving verrijkt. Bovendien stelt het je in staat om af en toe leuke foto's te maken zoals deze: traditioneel geklede moslim die aanleunt tegen een dame in zwemkleding bij een tramhalte in Den Haag.
Toevallig rond googlend naar een plaatje van een loper kwam ik deze opname tegen op de blog van een fotograaf: De beweging is bewust dus denk niet:"Wat een waardeloze foto, hij is helemaal onscherp". De loopster tegen de strak blauwe lucht in het zachte namiddag zonlicht geeft een aardig plaatje.
Na een afspraak in 'den lande' aan het eind van de middag mijn auto een parkeerplaats opgestuurd om daar om te kleden en een rond van 8 km te lopen. ik heb een pyramide gedaan na 2km warmlopen: 500m snel 500m aktief herstel 750m snel 250m aktief herstel 1000m snel 250m aktief herstel 750m snel 500m aktief herstel 500m snel daarna uitlopen Met mijn snelheid van ~15km per uur zou je de versnellingen ook kunnen vertalen naar 2, 3, 4, 3 en 2 minuten versnelling met tussen door 3 en anderhalve minuut aktief herstel. Na een cooling down een beetje opfrissen en dan na de files naar huis....
Onder het kopje Every day Hero vond ik onderstaande foto op CRN. Ik hoop dat ik als ik zo veel jaar verder ben nog mee kan doen aan marathons. Ik vind dit een mooi plaatje. Wat een karakter! Hmmm. in het Engels heeft deze uitdrukking toch meer "What a character!"
Afgelopen weekend werd voor de 35ste keer de Batavierenrace gehouden. De grootste hardloopestafette. Vanuit TNO deden we mee met TAP, de TNO Afstudeerders Ploeg. De meerderheid toch ongeoefende lopers en een paar cracks. De uitslagen op de site van batavierenrace laten zien dat dit mengsel tot een mooie resultaat heeft geleid: een 91ste plaats van de ruim 300 deelnemende groepen. Op de tweede etappe zelfs een tweede plaats en later in de nacht nog een zevende plaats.
Ikzelf mag met een 52ste plaats en een PR op de 10,2 zeker niet klagen en dat gelopen om drie uur 's nachts! Een paar plaatjes om de sfeer te schetsen. Uw verslaggever aan de start van zijn etappe
De nachtploeg in de bus terug naar Enschede
Een van onze lopers en de fietser van de middagploeg
Ik heb al een paar keer gesponsord voor Unicef gelopen (zie ook banner). Ik probeer daarvoor met Adsense wat extra dollars te verzamelen al moet ik eerlijk toegeven....het levert tot nu toe nog niet veel op (zeker met de huidige dollar koers) dus ik doe het echt niet voor eigen gewin.
Quotes
"If you want to win a race, run a mile. If you want to experience life, run a marathon" Emil Zatopek.
"Running has taught me, perhaps more than anything else, that there's no reason to fear starting lines...or other new beginnings."
Amby Burfoot, winnaar Boston Marathno 1968
Mijn versies:
- Life is a Marathon, not a sprint.
- All marathoners can run a sprint, not all sprinters can run a marathon.
- Om een marathon uit te lopen, moet je eerst beginnen met lopen.
To finish a marathon, you have to be crazy enough to start running, sensible enough to know how and stubborn enough to carry on.
Ik ben een recreatieve loper met een gezond fanatisme. Tot nu toe heb ik 16 marathons gelopen en zal op deze blog u deelgenoot maken van mijn ervaringen of melding maken van andere loopgerelateerde wetenswaardigheden die ik tegenkom (on- en offline)my blog in English
Ik draag Polen en de hulporganisatie Polska Akcja Humanitarna een warm hart toe. Je kan helpen. Maak Pajacyk je startpagina en klik iedere dag 1 keer op de buik van de houten pop.
Meer weten over het hoe en waarom? Lees mijn post...
Boeken over hardlopen
Met regelmaat schrijf ik wel eens wat over een boek over hardlopen. Volg deze link voor alle items over boeken.
Mocht je een boek willen bestellen dan zou ik eens kijken op Cosmox. Zij bezorgen gratis thuis.
Posts
